කඳුළින් ලියූ අවසානයක ආරම්භය

රෝහල් කොරිඩෝවේ පවතින දැඩි නිහඬතාවය සෙහාරාගේ හදවතේ ගැස්මට වඩා බරැති විය. ඇය අතේ තිබූ ඒ කුඩා ඡායාරූපය දෙස විශ්ව බලා සිටියේ ලොවම නතර වූවාක් මෙනි. වසර පහක් පුරා ඔහු වෛර කළේ තමාගේම ලේවලින් උපන් දරුවා මෙලොවට බිහිකරමින්, තනිවම ඒ බර දරාගත් ගැහැනියකට බව දැනුණු මොහොතේ, ඔහුගේ ආත්මයම කැබලිවලට බිඳී ගියාක් මෙන් ඔහුට දැනුණි.

"සෙහාරා... මේ දරුවා... මගේ නේද?" විශ්වගේ හඬ වෙව්ලන්නට විය. ඔහුගේ දෑස්වල තිබුණේ ප්‍රශ්නාර්ථයකට වඩා දැඩි පසුතැවීමකි.

සෙහාරා තවදුරටත් සත්‍යය සැඟවීමට උත්සාහ නොකළාය. ඇය තම දෑස් පිසදා ගනිමින් ගැඹුරු හුස්මක් ගත්තාය. "ඔව් විශ්ව... මේ 'ආර්යෑන්'. ඔයාගේ පුතා. මම එදා ඔයාව දාලා ගියේ ඔයාට වෛර කරලා නෙවෙයි. ඔයාගේ අනාගතයට බාධාවක් වෙයි කියලා මම බය වුණා. ඒ වගේම මගේ තාත්තා දාලා ගිය ඒ මහා ණය කන්දරාවෙන් මගේ අම්මව බේරගන්න මට තිබුණු එකම විදිහ ඒ සල්ලිකාර ව්‍යාපාරිකයාගේ කොන්දේසිවලට යටත් වෙන එක විතරයි. එයා මට කිව්වා ඔයාව මගේ ජීවිතෙන් අයින් කළොත් විතරක් අම්මගේ සැත්කමට සල්ලි දෙනවා කියලා."
විශ්වට තමා කෙරෙහිම ඇති වූයේ දැඩි පිළිකුලකි. ඔහු වසර පහක් පුරා විදේශගතව සැප සම්පත් විඳින විට, තමා ආදරය කළ ගැහැනිය තම දරුවා කුස දරාගෙන, රෝගී මවක්ද රැකබලා ගනිමින්, මහා ණය බරකින් මිරිකෙමින් සිට ඇත. "ඇයි සෙහාරා මට එක පාරක්වත් කිව්වේ නැත්තේ? මම එච්චරටම දුර්වලයි කියලාද ඔයා හිතුවේ?"

"එදා අපි දෙන්නටම කිසිම දෙයක් තිබුණේ නැහැ විශ්ව. ඔයාට තිබුණේ ඔයාගේ උපාධිය විතරයි. මම ඒක විනාශ කරන්න කැමති වුණේ නැහැ," සෙහාරා බිඳුණු හඬින් පැවසුවාය.
එදින රාත්‍රියේ ඔවුන්ට රෝහලෙන් පිටවීමට සිදු වූයේ සෙහාරාගේ මවගේ තත්ත්වය ස්ථාවර වූ පසුවය. නමුත් ගැටලුව එතැනින් අවසන් නොවීය. පසුදා උදෑසන ඔවුන් දෙදෙනාටම 'Lumina Dynamics' ආයතනයේ ඉතා තීරණාත්මක ව්‍යාපෘතියක් අවසන් කිරීමට තිබුණි. එය ඔවුන්ගේ රැකියාවේ ඉදිරි ගමන තීරණය කරන ප්‍රධානම සාධකය විය.

රාත්‍රී එකොළහ පසු වී තිබුණි. මුළු කාර්යාලයම පාළුවට ගොස් තිබූ අතර, සෙහාරාගේ මේසය මත පමණක් කුඩා ලාම්පුවක් දැල්වෙමින් තිබුණි. ඇය ඉතා වෙහෙසට පත්ව සිටියද, තම රාජකාරිය පැහැර හැරීමට ඇයට නොහැකි විය. එක් පසෙකින් අම්මාගේ වෛද්‍ය වාර්තා සහ අනෙක් පසින් ව්‍යාපාරික ලිපිගොනු මැද ඇය අතරමං වී සිටියාය.

හදිසියේම විශ්ව ඇගේ කාමරයට පැමිණියේය. ඔහු සිටියේ තම කබාය ගලවා, කමිසයේ අත් නවමින්ය. "සෙහාරා, මේක තනියම කරන්න බැහැ. මම උදව් කරන්නම්," ඔහු පවසමින් ඇය අසල අසුනක වාඩි විය.

"සර්, මේක මගේ වැඩක්. ඔයාට පුළුවන් ගෙදර යන්න," සෙහාරා වෘත්තීය මට්ටමින් කතා කිරීමට උත්සාහ කළාය.

"සර්? තවමත් සර්ද සෙහාරා? අදින් පස්සේ අපේ මැද කිසිම තාප්පයක් නැහැ. මම මගේ වැරදිවලට වන්දි ගෙවන්න ඕනේ. මට ආර්යෑන්ව දකින්න ඕනේ සෙහාරා. මට ඒ අවුරුදු පහේ අඩුව පුරවන්න ඕනේ," විශ්ව ඇගේ දෑස් දෙස කෙලින්ම බලා පැවසීය.

මුළු රාත්‍රිය පුරාම ඔවුන් දෙදෙනා එක්ව වැඩ කළහ. කෝපි කෝප්ප කිහිපයක් සහ නිමක් නැති ලිපිගොනු මැද, ඔවුන් අතර වසර පහකට පෙර තිබූ ඒ බැඳීම නැවතත් දලුලන්නට විය. වැඩ කරන අතරතුර ඔවුන්ගේ දෑත් කිහිප වතාවක්ම ස්පර්ශ විය. ඒ සෑම ස්පර්ශයකින්ම ඔවුන්ගේ හදවත් තුළ තිබූ වෛරයේ අවසාන සෙවණැලි පවා දියවී යන බව සෙහාරාට දැනුණි.

පාන්දර තුන පමණ වන විට ව්‍යාපෘතිය අවසන් විය. සෙහාරා දැඩි විඩාව නිසා තම අසුන මතම දෑස් පියා ගත්තාය. ඇය අසල තිබූ ආර්යෑන්ගේ ඡායාරූපය දෙස විශ්ව බොහෝ වේලාවක් බලා සිටියේය. ඔහු සෙමින් ඇය අසලට ගොස් ඇගේ හිස මත අතක් තැබුවේය. "මට සමාවෙන්න රත්තරං... මම ඔයාලව ආයේ කවදාවත් තනි කරන්නේ නැහැ," ඔහු රහසින් මෙන් පැවසීය.
නමුත් ඒ නිහඬ මොහොත බිඳී ගියේ සෙහාරාගේ දුරකථනයට ආ අමුතු පණිවිඩයකිනි. ඇය තිගැස්සී අවදි වී දුරකථනය බැලුවාය. එහි තිබුණේ ඇය එදා ණය ලබාගත් ඒ ව්‍යාපාරිකයාගෙන් ආ පණිවිඩයකි.

"සෙහාරා, මම දැක්කා ඔයා අර පරණ පෙම්වතා එක්ක ආයෙත් එකතු වෙන්න හදනවා. අමතක කරන්න එපා, ඔයා අත්සන් කරපු ගිවිසුම තාම මගේ ළඟ තියෙනවා. මම කැමති නැහැ මගේ සල්ලිවලින් ජීවත් වෙන අය මට පිටුපානවා දකින්න. හෙට උදේ මාව හම්බෙන්න එන්න, නැත්නම් මම ඔයාගේ අම්මව රෝහලෙන් එළියට දානවා."

සෙහාරාගේ මුළු සිරුරම වෙව්ලන්නට විය. ඇය නැවතත් ඒ අඳුරු අගාධයට වැටෙමින් සිටින බව ඇයට වැටහුණි. විශ්ව ඇගේ කලබලය දැක දුරකථනය අතට ගත්තේය. පණිවිඩය කියවූ ඔහුගේ දෑස් කෝපයෙන් රතු විය.

"කවුද මේ මනුස්සයා සෙහාරා? ඇයි එයා ඔයාට මෙහෙම බලපෑම් කරන්නේ?" විශ්ව කෑගසමින් ඇසුවේය.

"විශ්ව... ඔයා යන්න. මේක මගේ ප්‍රශ්නයක්. මම මේක විසඳගන්නම්. ඔයා ආයෙත් මේකට මැදි වුණොත් එයා ඔයාවත් විනාශ කරයි," සෙහාරා හඬමින් පැවසුවාය.

"නැහැ සෙහාරා. මම එදා වගේ දුර්වල විශ්ව නෙවෙයි. මම අද ඉන්නේ ලොකු බලයක් එක්ක. මම ආවේ පළිගන්න නෙවෙයි, මගේ පවුල බේරගන්න. හෙට මම ඔයා එක්ක එනවා ඒ මනුස්සයා හම්බෙන්න. බලමු කාටද වැඩි බලයක් තියෙන්නේ කියලා," විශ්ව ඉතා දැඩි ස්වරයෙන් පැවසුවේ සෙහාරාව තම පපුවට තුරුළු කරගනිමිනි.

සෙහාරාට ප්‍රථම වතාවට ආරක්ෂාවක් දැනුණි. නමුත් ඇය දැන සිටියේ නැත, ඒ ව්‍යාපාරිකයා පිටුපස සිටින්නේ විශ්වගේම පවුලේ සමීපතමයෙකු බව. ඒ රහස හෙළි වන විට ඔවුන්ගේ ලෝකය නැවතත් උඩුයටිකුරු වීමට නියමිතව තිබුණි.

අලුයම හිරු එළිය කොළඹ නගරය මත පතිත වන විට, සෙහාරා සහ විශ්ව නව අරගලයකට සූදානම් වෙමින් සිටියහ. එය ආදරය වෙනුවෙන් කරන අවසාන සටන වනු ඇත. ඔවුන්ගේ නොලියවුණු මතකයන්හි සෙවණැලි දැන් සෙමින් සෙමින් මැකී ගොස්, නව ජීවිතයක ආලෝකය පෙනෙන්නට පටන් ගෙන තිබුණි. නමුත් ඒ ආලෝකයට පෙර තවත් එක් මහා කුණාටුවකට ඔවුන්ට මුහුණ දීමට සිදු වනු ඇත.

මතු සම්බන්ධයි...