එදින රාත්රිය ගෙවී ගියේ මන්දගාමීවය. කාර්යාලයේ නිහඬ බව බිඳලමින් ඇසුණේ වැසි බිඳුවල ශබ්දය සහ සෙහාරාගේ පරිගණක යතුරු පුවරුවේ හඬ පමණි. විශ්ව තම කාමරයේ සිට ඇය දෙස බලා සිටියේ දැඩි වේදනාවකිනි. ඇගේ වෙහෙසට පත් මුහුණ සහ අඳුරු වූ දෑස් ඔහුට පවසා සිටියේ ඔහු ඇයට කළ අසාධාරණයන් පිළිබඳවය. වසර පහකට පෙර ඇය ඔහුව අතහැර ගිය බව සැබෑවකි, නමුත් ඇය ඒ සඳහා ගෙවන වන්දිය ඔහු බලාපොරොත්තු වූවාට වඩා දරුණුය.
පසුදා උදෑසන සෙහාරා කාර්යාලයට පැමිණියේ දැඩි හිසරදයකින් යුතුවය. ඇයට අවශ්ය වූයේ විශ්ව මගහැර තම රාජකාරි කටයුතු නිම කිරීමටය. නමුත් දෛවය ඇයට වෙනත් සැලසුමක් පිළියෙළ කර තිබුණි.
"සෙහාරා, මේක බලන්න," විශ්ව ඇය අසලට පැමිණ ලිපිගොනුවක් මේසය මත තැබුවේය. ඔහුගේ ස්වරය ඊයේට වඩා මෘදු වී තිබුණි. "මේ කැම්පේන් එකේ දෙවැනි අදියර ගැන මම හිතුවා. ඔයාගේ අදහස් හොඳයි. හැබැයි මට දැනගන්න ඕනේ ඇයි ඔයා මේ තරම් හදිසියෙන් වැඩ කරන්නේ කියලා?"
සෙහාරා විශ්ව දෙස කෙලින් බැලුවාය. "මට ඉක්මනින් වැඩ ඉවර කරලා යන්න ඕනේ සර්. මගේ අම්මගේ සනීපය එන්න එන්නම අඩුවෙනවා. මට එයා අසල ඉන්න ඕනේ."
විශ්වගේ සිතේ තිබූ අහංකාරය මොහොතකට දියවී ගියේය. සෙහාරාගේ මවට අසනීප බව ඔහු දැන සිටියේ නැත. ඔහුට සිහිපත් වූයේ තමා විදේශගතව සිටි කාලයේදී සෙහාරා පිළිබඳව සෙවීමට තමා උත්සාහ නොකළ ආකාරයයි. ඔහුගේ වෛරය ඔහුව අන්ධ කර තිබුණි.

හදිසියේම සෙහාරාගේ දුරකථනය නාද විය. එය රෝහලෙන් ආ ඇමතුමකි. ඇගේ මුහුණ සුදුමැලි වන අයුරු විශ්ව බලා සිටියේය. "මොකක්ද? දැන්ම එන්න කියනවාද? දොස්තර මහත්තයා මොකද කිව්වේ?" සෙහාරාගේ හඬ වෙව්ලන්නට විය.
ඇය දුරකථනය තබා බෑගය අතට ගත්තාය. ඇගේ දෑස්වල බිය පිරී තිබුණි. "මට යන්න ඕනේ විශ්ව... මගේ අම්මා..." ඇයට වචන සම්පූර්ණ කිරීමට නොහැකි විය.
"මම ඔයාව එක්කගෙන යන්නම්. ඔය තත්ත්වයෙන් ඔයාට වාහනය පදවන්න බැහැ," විශ්ව ස්ථිරව පැවසීය. සෙහාරා විරුද්ධ වීමට උත්සාහ කළද විශ්ව ඇගේ අතින් අල්ලා මෝටර් රථය දෙසට කැඳවාගෙන ගියේය.
රෝහලට යන ගමන පුරාම ඔවුන් අතර තිබුණේ බරපතල නිහඬතාවයකි. විශ්වට දැනුණේ තමා සෙහාරාගේ ජීවිතය ගැන කිසිවක් නොදන්නා බවයි. ඇය මෙතරම් බරක් කර මත තබාගෙන සිටින බව ඔහු සිහිනයකින්වත් නොසිතුවේය. රෝහලට ළඟා වූ පසු සෙහාරා දිව ගියේ දැඩි සත්කාර ඒකකය දෙසටය. විශ්ව ඇය පසුපසින් ගියේය.
වෛද්යවරයා හමු වූ පසු සෙහාරා හඬන්නට වූවාය. "ඔයා බය වෙන්න එපා සෙහාරා, අපි උපරිම උත්සාහය දරනවා. හැබැයි අපිට තව ලක්ෂ දහයක විතර මුදලක් අවශ්ය වෙනවා මේ සැත්කම කරන්න," වෛද්යවරයා පැවසීය.
ලක්ෂ දහයක්! සෙහාරාට ලොවම කැරකෙනවාක් මෙන් දැනුණි. ඇය සතුව තිබූ සියලු මුදල් දැනටමත් ප්රතිකාර සඳහා වැය කර අවසන්ය. ඇය අසරණව බිත්තියට හේත්තු විය. විශ්ව ඒ සියල්ල බලා සිටියේ දැඩි කම්පනයකිනි. වසර පහකට පෙර සෙහාරා තමාගෙන් සමුගත්තේ ඇයිද යන්න පිළිබඳව යම් ඉඟියක් ඔහුට දැන් දැනෙන්නට විය.
"සෙහාරා, කලබල වෙන්න එපා. මම ඒ මුදල් ගෙවන්නම්," විශ්ව ඇය අසලට පැමිණ සෙමින් පැවසීය.
සෙහාරා ඔහුව තල්ලු කළාය. "නැහැ විශ්ව! මට ඔයාගේ සල්ලි එපා. ඔයා හිතන්නේ මම ඔයාගෙන් සල්ලි ගන්න මේ හැමදේම කරනවා කියලද? මට මගේ අභිමානය තියෙනවා."
"අභිමානය? මේ වෙලාවේ ඔයාගේ අභිමානයද වැදගත් නැත්නම් අම්මගේ ජීවිතේද? මට ඔයාට උදව් කරන්න දෙන්න සෙහාරා. මම මේක කරන්නේ මගේ පෞද්ගලික කැමැත්තට නෙවෙයි. මට මනුස්සකමක් තියෙන නිසයි," විශ්ව දැඩිව පැවසීය.
අවසානයේ සෙහාරාට විශ්වගේ උදව් පිළිගැනීමට සිදු විය.
සැත්කම ආරම්භ වූ අතර පැය කිහිපයක් ඔවුන් දෙදෙනාට රෝහල් කොරිඩෝවේ රැඳී සිටීමට සිදු විය. ඒ නිහඬ මොහොතේ විශ්වට සෙහාරාගේ බෑගයෙන් වැටී තිබුණු කුඩා ඡායාරූපයක් නෙත ගැටුණි. ඔහු එය අතට ගත්තේය. එහි සිටියේ අවුරුදු හතරක පමණ කුඩා පිරිමි ළමයෙකි. එම දරුවාගේ දෑස් විශ්වගේ දෑස් වලට බෙහෙවින් සමානය.
විශ්වගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙන්නට විය. "සෙහාරා... මේ කවුද?" ඔහු ඡායාරූපය පෙන්වමින් ඇසුවේය.
සෙහාරා ගැස්සී ගියාය. ඇය වහාම ඡායාරූපය ඔහුගෙන් උදුරා ගත්තාය. "ඒ... ඒ මගේ නංගිගේ පුතා," ඇය කලබලයෙන් පැවසුවාය.
නමුත් විශ්ව ඇයව විශ්වාස කළේ නැත. ඇයගේ දෑස්වල තිබූ බිය සහ දරුවාගේ රූපය ඔහුට අමුතුම හැඟීමක් ලබා දුන්නේය.
"සෙහාරා, මට බොරු කියන්න එපා. මේ දරුවා මගේ නේද? එදා ඔයා මාව දාලා ගියේ මේ රහස හංගන්නද?"
සෙහාරා නිහඬව සිටියාය. ඇගේ කඳුළු ඇගේ මුවට වඩා වේගයෙන් සත්යය පවසා සිටියේය. වසර පහක් පුරා ඇය රැකි රහස දැන් හෙළි වීමට ආසන්නය. විශ්වගේ වෛරය දැන් පසුතැවීමක් බවට පත් වෙමින් තිබුණි. ඔවුන්ගේ නොලියවුණු මතකයන්හි සෙවණැලි අතර සැබෑ ආදරය සහ කැප කිරීම පිළිබඳ කතාව ලියැවෙන්නට පටන් ගත්තේ එවිටය.
නමුත් සැත්කම අවසානයේ වෛද්යවරයා පැමිණ පැවසූ දේ ඔවුන් දෙදෙනාගේම ජීවිතය උඩුයටිකුරු කිරීමට සමත් විය.
"සෙහාරා, සැත්කම සාර්ථකයි. හැබැයි ඔයාගේ අම්මා සිහිය ආවම කියපු දේ අපිට ප්රශ්නයක්..."
විශ්ව සහ සෙහාරා එකිනෙකා දෙස බැලුවේ ඉදිරියේදී සිදුවීමට නියමිත කුණාටුව පිළිබඳව නොදැනමය. රහස් එකින් එක හෙළි වන විට ඔවුන්ගේ ආදරයට කුමක් සිදු වේද?
මතු සම්බන්ධයි...
Comments (0)
Please log in to comment.
To comment, please sign in