සීතල හදවතක උණුසුම් කඳුළක්

පසුදා උදෑසන කොළඹ නගරය අවදි වූයේ දැඩි මීදුම් පටලයකින් වැසී තිබියදීය. 'Lumina Dynamics' ආයතනයේ දහසයවන මහලේ පිහිටි තම කාර්යාලයේ සිටි සෙහාරා, වීදුරු ජනේලයෙන් පිටත බලා සිටියේ දැඩි කල්පනාවකය. ඊයේ දින සිදු වූ විශ්වගේ අහංකාර සම්ප්‍රාප්තිය ඇගේ මනස තවමත් කැළඹීමට පත් කරමින් තිබුණි. වසර පහකට පෙර ඇය තැබූ ඒ තීරණය, අද වන විට ඇයව මෙතරම් අසරණ කරනු ඇතැයි ඇය කිසිදා නොසිතුවාය.

"මිස් සෙහාරා, සර් ඔයාට එන්න කිව්වා බ්‍රීෆින් රූම් එකට. අලුත් කැම්පේන් එක ගැන ප්‍රසන්ටේෂන් එක බලන්න ඕනේ කිව්වා," නිමේෂා පැමිණ පැවසුවේ තරමක බියෙනි. විශ්වගේ පැමිණීම මුළු කාර්යාලයේම සේවකයන් තුළ අමුතුම ආකාරයේ තැතිගැන්මක් ඇති කර තිබුණි.

සෙහාරා ලිපිගොනු කිහිපයක් ද අතැතිව රැස්වීම් ශාලාවට ඇතුළු වූවාය. එහි මැද අසුනේ විශ්ව වාඩි වී සිටියේය. ඔහු ඉදිරියේ වූ ලැප්ටොප් තිරය දෙස ඔහු බලා සිටියේ කිසිදු හැඟීමක් රහිතවය.

"පටන් ගන්න සෙහාරා. මට වැඩි වෙලාවක් නැහැ," විශ්ව ඔරලෝසුව දෙස බලමින් පැවසුවේ ඇය දෙස නොබලාමය.
සෙහාරා තම ප්‍රසන්ටේෂන් එක ආරම්භ කළාය. ඇය වසර ගණනාවක් තිස්සේ ලබාගත් අත්දැකීම් සහ දක්ෂතාවය ඒ සඳහා යොදවා තිබුණි. නමුත් ඇය කතා කරන සෑම මොහොතකම විශ්ව එයට බාධා කරමින් පවසා සිටියේ එහි අඩුපාඩු පමණි.

"මේක ඉතාමත් ප්‍රාථමික මට්ටමේ වැඩක් සෙහාරා. මේ වගේ අදහස්වලින් අපේ වගේ ආයතනයක් ඉහළට ගෙනියන්න බැහැ. මම හිතුවේ ඔයා මීට වඩා දක්ෂයි කියලා," විශ්ව අවඥාසහිතව පැවසීය. ශාලාවේ සිටි අනෙක් සේවකයන් අතර නිහඬ බවක් රජ විය. සෙහාරාගේ දෑස් රතු විය. ඇය ලජ්ජාවටත් වඩා වේදනාවට පත් වූයේ විශ්ව තමාගේ දක්ෂතාවය හිතාමතාම හෑල්ලු කරන බව වැටහුණු බැවිනි.

රැස්වීම අවසානයේ සෙහාරා සියලු දෙනා පිටව යන තෙක් බලා සිටියාය. "විශ්ව... ඔයාට මගේ වැඩ ගැන ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා නම් ඒක මට පෞද්ගලිකව කියන්න තිබුණා. හැමෝම ඉස්සරහා මාව හෑල්ලු කරලා ඔයා ලබන සතුට මොකක්ද?" ඇය විශ්ව ඉදිරියට ගොස් ඇසුවාය.

විශ්ව සෙමින් නැගිට ඇය අසලට පැමිණියේය. "සතුට? මම සතුට කියන දේ මීට අවුරුදු පහකට කලින් අමතක කළා සෙහාරා. එදා ඔයා මාව පාරේ දාලා යනකොට, ඔයා මගේ දක්ෂතා ගැන හිතුවද? නැහැ. ඔයාට ඕනේ වුණේ ඔයාගේ පහසුව විතරයි. දැන් මගේ වාරය. මම මේ ආයතනයේ MD. ඔයා මට සේවය කරන සේවිකාවක් විතරයි. ඒක අමතක කරන්න එපා."

"ඔයා තාමත් හිතන්නේ මම ඔයාව දාලා ගියේ කැමැත්තෙන් කියලා නේද? ඔයා දන්නේ නැහැ විශ්ව එදා මගේ පැත්තෙන් තිබුණු ප්‍රශ්න," ඇය කඳුළු පිරුණු දෑසින් පැවසුවාය.
"මට ඒවා අහන්න උවමනාවක් නැහැ. දැන් යන්න," විශ්ව කෑගසමින් පැවසීය. සෙහාරා එතැනින් නික්ම ගියේ හදවතේ තදබල වේදනාවක් දරාගෙනය.

එදින සවස නිවසට පැමිණි විශ්වට ද පවතින තත්ත්වය එතරම් සතුටුදායක නොවීය. ඔහුගේ මව, සුජාතා, විශ්වගේ වෙනස් වීම ගැන කනස්සල්ලෙන් පසුවූවාය. "පුතේ, ඇයි ඔයා සෙහාරා එක්ක මේ තරම් වෛරයකින් ඉන්නේ? එදා ඇත්තටම මොකක්ද වුණේ කියලා හොයලා බැලුවේ නැද්ද?"

"අම්මේ, මට ඒ ගැන කතා කරන්න ඕනේ නැහැ. ඒ කෙල්ල මාව රවට්ටලා මගේ මුළු ජීවිතේම විනාශ කළා. මට දැන් ඕනේ මම වැටුණු තැනින් නැගිට්ටා කියලා එයාට පෙන්වන්න විතරයි," විශ්ව දැඩිව පැවසීය.

නමුත් විශ්ව නොදන්නා සත්‍යයක් තිබුණි. සෙහාරා එදා ඔහුගෙන් සමුගත්තේ තම රෝගී මවගේ ප්‍රතිකාර සඳහා අවශ්‍ය වූ විශාල මුදලක් ලබාගැනීමට එකඟ වූ කොන්දේසියක් මතය. ඇය තම ආදරය පූජා කළේ තම මවගේ ජීවිතය වෙනුවෙනි. ඇය ඒ බව විශ්වට නොකීවේ ඔහුගේ අනාගතය ඒ රහස නිසා බිඳ වැටේ යැයි බිය වූ බැවිනි.

අඳුරු කාමරයක තනිවී සිටි සෙහාරා, තම මවගේ ඡායාරූපයක් දෙස බලා හඬන්නට වූවාය. "අම්මේ... මම විශ්වට කොහොමද ඇත්ත කියන්නේ? එයා මට මේ තරම් වෛර කරනකොට මට හිතෙනවා මම එදා ගත්ත තීරණය වැරදියි කියලා. මම දරාගන්නේ කොහොමද මේ වේදනාව?"

එදින මධ්‍යම රාත්‍රිය වන විටද සෙහාරා සිටියේ කාර්යාලයේ වැඩ කරමින්ය. විශ්ව පවසා තිබූ සියලු අඩුපාඩු සකස් කිරීමට ඇය වෙහෙස වූවාය. හදිසියේම විශ්ව තම කාමරයෙන් එළියට එන විට සෙහාරා තවමත් වැඩ කරන අයුරු දුටුවේය. ඇගේ මුහුණේ තිබූ වෙහෙස සහ කඳුළු සලකුණු දුටු විශ්වගේ සිතේ දැඩි බව මොහොතකට ලිහිල් වූවාක් මෙන් ඔහුට දැනුණි.

"සෙහාරා... තාම වැඩද?" ඔහු සෙමින් ඇසුවේය.

සෙහාරා තිගැස්සී බැලුවාය. "ඔව් සර්... ඔයා කිව්ව වැරදි ඔක්කොම මම හැදුවා. හෙට උදේට ඒක බලන්න පුළුවන්." ඇය තම දෑස් පිසදා ගනිමින් පැවසුවාය.

විශ්ව ඇය අසලට පැමිණ ලිපිගොනුව දෙස බැලුවේය. ඇය ඉතාමත් සූක්ෂ්ම ලෙස සියලු දේ සකස් කර තිබුණි. "මට සමාවෙන්න සෙහාරා... මම ටිකක් වැඩියෙන් කතා කළා නම්," ඔහුටත් නොදැනීම ඒ වචන පිට විය.

සෙහාරා පුදුමයෙන් ඔහු දෙස බැලුවාය. ඒ සීතල දෑස් තුළ අද ඇය දුටුවේ අමුතුම ආකාරයේ උණුසුම් කඳුළකි. එය වෛරයේ අවසානයද, නැතිනම් අලුත් අරගලයක ආරම්භයද? දෙදෙනාම නිහඬව එකිනෙකා දෙස බලා සිටියදී, පිටත ඇද හැලෙන මහා වැස්ස ඔවුන්ගේ නොලියවුණු මතකයන් තව තවත් තෙත් කරන්නට විය.

මතු සම්බන්ධයි...