සංසාර පාරේ හමුවූවෝ

"ඔයා මාව තේරුම් නොගත්තාට මගේ හිතේ කිසිම තරහක් නැහැ. මියුලැසී, මගේ හිතේ ඔයා වෙනුවෙන් තියෙන ආදරය පුරවාගෙන මම තව කොපමණ කාලයක් වුණත් බලාගෙන ඉන්නම්. මේ සංසාරේ හැම ආත්මයකම ඔයා මගේම වෙන්න කියලා මම ප්‍රාර්ථනා කරනවා. අභිෂේකට කලින් මම ඔයාව හමුවෙන්න එන්නම්. මම පොරොන්දු වෙනවා, එයාටත් වඩා මම ඔයාට ආදරය කරනවා කියලා. මීළඟ සංසාර පාරේදී මම ඔයාගේම වෙන්නම්. මියුලැසී... මම ඔයාට ගොඩක් ආදරෙයි."

වේගයෙන් ගැහෙන හදවතේ රිද්මයත් සමඟ තිගැස්සී අවදි වූ මම, වෙවුලන දෑත් පපුව මත තබාගෙන මද වේලාවක් නිහඬව සිටියෙමි. නැවතත් දෑස් තදින් පියාගෙන ඒ සිහිනය මෙනෙහි කිරීමට උත්සාහ කළත්, එය මීදුමක් මෙන් මැකී යන්නට විය. ජීවිතයේ කිසිදා සැබෑවට දැක නොමැති ඒ රූපය මා සිහිනයෙන් දකින්නේ කෙසේද? එය අතිශය ප්‍රසන්න රූපයකි; මඳක් රන්වන් පැහැයට හුරු සමක් සහ කඩවසම් පෙනුමක් ඇති තරුණයෙකි. ඔහුගේ දෑස්වල පිරී තිබූ ඒ ආදරණීය බැල්ම මගේ මතකයේ තදින් සටහන් වී තිබුණි. ඒ දෑස්වල කඳුළු පිරී තිබූ අයුරුත්, ඔහු පැවසූ වදන් පෙළත් මගේ හදවත පාරවන්නට විය. දෙවියනේ, කවුද මේ රූපය? ඇයි මගේ නින්ද මගෙන් උදුරාගෙන ඔහු හැමදාම මගේ සිහින ලෝකයට එන්නේ?

ඇඳ අසල වූ මේසය මත තිබූ ඔරලෝසුව දෙස මම බැලුවෙමි. වේලාව පාන්දර 1:45 පසුවී ඇත. සෑම දිනකම පාහේ එකම වේලාවට දකින මේ වෙනස් රූපයන් දෙකේ රහස කුමක්ද? මීට පෙර කවදාවත් දැක නැති මේ තරුණයින් දෙදෙනා කවුදැයි සිතාගන්නට මට නොහැකි විය. එක් රූපයක් ඉතා සන්සුන්ය, වැවක් අසල බංකුවක් මත වාඩි වී සිටින ඒ රූපය සැබවින්ම ආකර්ෂණීයය. අනෙක් රූපය මගේ දෑස් දෙස බලා ආදරය අයදින, කඳුළු පිරුණු දෑසින් යුතු අර තරුණයාය.

කාමරයේ තිබූ ලාම්පුව දල්වා ගත් මම, වතුර වීදුරුවක් එක හුස්මට පානය කළෙමි. ජපානයේ ටෝකියෝ නගරයේ මගේ මහල් නිවාසයේ බැල්කනියට මම පියමැනුවෙමි. පිටත අධික වර්ෂාව නිසා පරිසරය සිසිල් වී තිබුණත් මගේ සිරුර දහදියෙන් තෙත්ව තිබුණි. ඈතින් පෙනෙන ටෝකියෝ නගරයේ රාත්‍රී ආලෝකය දෙස බලා සිටින මට දැනුනේ මහත් තනිකමකි. අවුරුදු පහක් තිස්සේ මේ රටේ ජීවත් වන මට මෙවැනි දෙයක් මින් පෙර දැනී නැත. සිහිනයෙන් පෙනෙන මේ තරුණයන් දෙදෙනාගෙන් එක් අයෙකුගේ කඩවසම් පෙනුමත්, අනෙකාගේ අහිංසක සහ ආදරණීය බැල්මත් මගේ හිතේ නිරන්තර අරගලයක් ඇති කරයි.

උදෑසන අවදි වූ මම උණුසුම් කෝපි කෝප්පයක් සමඟ බැල්කනියට ගියෙමි. අහස දෙස බලා සිටීමට මම කුඩා කල සිටම දැඩි ලෙස ඇලුම් කළෙමි. ජීවිතයත් අහස වගේමය; හැම තත්පරයකම වෙනස් වන වළාකුළු මෙන් අපේ දෛවයත් කොයි මොහොතේ කෙසේ වෙනස් වේදැයි කිසිවෙකුත් නොදනී.

මම ජපානයට පැමිණියේ මීට වසර විස්සකට පෙර මගේ අම්මා සහ තාත්තා (අර්ජුන) සමඟය. මගේ මුළු ළමා කාලයම පාහේ ගෙවුණේ මේ සකුරා දේශයේය. ශ්‍රී ලංකාව ගැන මට ඇත්තේ බොඳ වූ මතකයන් කිහිපයක් පමණි. නමුත් මෑතක සිට මගේ හිත ශ්‍රී ලංකාවට යෑමට දැඩි ලෙස පෙළඹෙන්නට විය. සමහරවිට මියගිය සීයාගේ සහ තනිවී සිටින ආච්චිගේ (මනෝහාරී) මතකයන් මාව නැවත මව්බිමට කැඳවනවා විය හැකිය.

දුරකථනය නාද වන හඬින් මම පියවි සිහියට ආවෙමි. "සඳලි දුවේ, ඔයා හොඳින් නේද?" ඒ මගේ අම්මාය. "ඔව් අම්මේ, මම හොඳින් ඉන්නවා. අච්චිම්මා කොහොමද?" මම ඇසුවෙමි. "එයා හොඳින් ඉන්නවා දුවේ. දැන් ඔයා ලංකාවට එන්න ලෑස්ති වෙන්න. අච්චිම්මා බලාගෙන ඉන්නවා ඔයාව දකින්න."

පසුදින මම ලංකාවට පැමිණියෙමි. කටුනායක ගුවන් තොටුපළෙන් පිටතට පැමිණෙන විට දැනුණු ඒ උණුසුම් සුළඟ මගේ ගතට මහත් සහනයක් ගෙන දුන්නේය. වසර ගණනාවකට පසු මව්බිමට පැමිණීමේ සතුට වචනයෙන් විස්තර කළ නොහැක. ගුවන් තොටුපළේ පිරි පිරිස අතරින් මගේ දෑස් එක්තරා රූපයක් අසල නතර විය. ඔහු මා සිහිනයෙන් දුටු ඒ අහිංසක දෑසින් යුතු තරුණයාට බොහෝ සෙයින් සමාන විය. ඔහු කවුරුන්දැයි සිතන්නටත් පෙර, මගේ අම්මා සහ අච්චිම්මා මා දෙසට පැමිණියහ.

"සඳලි දුවේ, ඔයා ගොඩක් ලස්සන වෙලා!" අච්චිම්මා මා වැළඳ ගනිමින් පැවසුවාය. ඇගේ දෑස්වල සතුටු කඳුළු පිරී තිබුණි.

නිවසට පැමිණි පසු අම්මා මට විශේෂ දෙයක් පැවසුවාය. "දුවේ, අද අපේ ගෙදරට විශේෂ අමුත්තෙක් එනවා. අපේ පවුලේ හිතවතෙක් වන මහාචාර්ය අසංකගේ පුතා, ආදිත්‍ය එනවා ඔයාව මුණගැහෙන්න."

සවස් වරුවේ නිවසේ ඉදිරිපස වත්තට වී මම සන්සුන්ව සිටියෙමි. එවිටම සුදු පැහැති මෝටර් රථයක් නිවස අසල නතර විය. එයින් බැස ආ තරුණයා දුටු මම විදුලි සැරයක් වැදුණාක් මෙන් ගල් ගැසුණෙමි. ඔහු මා සිහිනයෙන් දුටු, වැව අසල බංකුවේ සිටි ඒ සන්සුන් රූපයම විය!

"මහා ආඩම්බරකාරයෙක්" යන්න මගේ හිත ඔහුට දුන් පළමු සහතිකයයි. ඔහු මා දෙස බලා මඳ සිනහවක් පෑවේය. ඒ සිනහව තුළ තිබූ ගුප්ත බව මාව තවදුරටත් ව්‍යාකූල කළේය.

"ආයුබෝවන්, මම ආදිත්‍ය." ඔහු ඉතා ගම්භීර හඬින් පැවසීය.

මම මඳක් වෙවුලන හඬින් "ආයුබෝවන්" යැයි පැවසුවෙමි. මගේ දෑස් ඉදිරිපිට සිටින්නේ මගේ සිහින වල සිටි මිනිසුන්ය. නමුත් ඔවුන් සැබෑ ජීවිතයේදී මා සමඟ ඇත්තේ කුමන සම්බන්ධයක්ද? මගේ සිතේ ප්‍රශ්න වැලක් මතු විය. සංසාර පාරේ අප හමුවූයේ අහම්බයකින්ද, නැතිනම් මෙය දෛවයේම සැලසුමක්ද?

එදින රාත්‍රියේ මම නැවතත් සිහින ලෝකයට ගියෙමි. මෙවර සිහිනය වඩාත් පැහැදිලිය. මම සහ ආදිත්‍ය මෙන් පෙනෙන තරුණයා මල් පිරුණු වත්තක ඇවිද යමින් සිටියෙමු. ඔහු මගේ දෑතින් අල්ලාගෙන මෙසේ පැවසීය. "සඳලි, මට පොරොන්දු වෙන්න කිසිම දවසක මාව අමතක කරන්නේ නැහැ කියලා. අපේ මතකයන් ඔයාගේ හිතේ සදාකාලිකව තබා ගන්න."

මම දහදියෙන් තෙත්ව අවදි වූයෙමි. සිහිනයත් සැබෑවත් අතර වෙනස හඳුනා ගැනීමට මට අපහසු විය. මේ මිනිසුන් කවුද? ඇයි ඔවුන් මගේ හදවතට මෙතරම් සමීපව දැනෙන්නේ? මගේ ජීවිතයේ අලුත් පරිච්ඡේදයක් දැන් ආරම්භ වී ඇති බව මට හැඟේ. සංසාර පාරේ හමුවූ මේ රූපයන් මගේ අනාගතය කෙසේ තීරණය කරනු ඇත්ද?

ආදිත්‍යගේ ඒ ආඩම්බරකාර පෙනුමත්, සිහිනයෙන් මට ආදරය කළ අර අහිංසක තරුණයාගේ රූපයත් අතර මා අතරමං වී සිටිමි. මේ අභිරහස ලිහා ගැනීමට මට ශ්‍රී ලංකාවේ රැඳී සිටීමට සිදු වනු ඇත. දෛවය අපව කොතැනකට ගෙන යනු ඇත්දැයි බලා සිටිය යුතුය.

"සුදු අයියා..." 

නින්දත් නොනින්දත් අතරේ මගේ මුවින් ඒ වචන පිටවිය. ඒ මා සිහිනයෙන් දුටු අර අහිංසක තරුණයාට මා ඇමතූ නම විය හැකිය. මේ සංසාර ගමනේ මා සොයා ආ රහස කුමක්ද?